Οι χήρες έρχονται στην Ελλάδα...

βλ. http://elkibra-rebetiko.blogspot.com/2008/04/o.html

Γιατί παντρεύονταν αστυφύλακες;

Βλ. http://elkibra-rebetiko.blogspot.com/2008/02/blog-post_09.html

Η πλύση εγκεφάλου - στις λεπτομέρειες βρίσκεται η ουσία...

Πως οι γυναίκες πέφτουν στη λούμπα και γίνονται υποχείρια...


Πριν από αρκετά χρόνια, η Ελευθεροτυπία δημοσίευσε ένα αφιέρωμα στον Ζυλ Ντασέν με τίτλο, "Τί θα ήταν η Αθήνα χωρίς το λιμάνι της;". Υπογραφή, ΕΛΕΝΗ ΓΚΡΟΥΗ. Η δημοσιογράφος (;) βρίσκει τις φωτογραφίες που τη βολεύουν και τις δημοσιεύει. Βρίσκει κι αυτή



που δείχνει το Στελλάκη Περπινιάδη, τον Ανέστη Δελιά και έναν ακόμα δίπλα τους. Κάτω δεξιά, διακρίνεται ένα γυναικείο πόδι. Ο Δελιάς αποτελεί ένα μύθο γιά τους θιασώτες του ρεμπέτικου. Νιώθοντας η δημοσιογράφος (;), υποσυνείδητα, πως απευθύνεται στο ανδροκρατούμενο κοινό του ρεμπέτικου, κόβει τη γυναίκα και, τσαπ, την πετάει απέξω. Μπορεί να μη της άρεσε κι εμφανισιακά.

Να η φωτογραφία, πριν το ψαλίδισμα.

Προέρχεται από το αρχείο Ηλία Πετρόπουλου. Εκείνος, σημείωνε πως οι δυό άγνωστοι ήταν ένα φιλικό ζευγάρι. Έλα όμως που η νέα αυτή γυναίκα είναι, μάλλον, η κατοπινή μεγάλη φίρμα Νταίζη Σταυροπούλου που αγαπούσε πολύ τον Ανέστο Δελιά. Ο άντρας, δίπλα της, είναι ίσως ο Μήτσος Καρυδάκιας, αν και έχω αμφιβολίες.

Η ΕΛΕΝΗ ΓΚΡΟΥΗ ενέργησε και σκέφτηκε με ανδρική λογική.

Τα παραπάνω αποτελούν ασήμαντες λεπτομέρειες γι αυτούς/ές (...) που δεν έχουν ειδικό ενδιαφέρον. Έχουν όμως μεγάλη σημασία σ΄ένα άλλο επίπεδο.

Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετριούνται οι Ελληνίδες γυναίκες που ασχολήθηκαν με το ρεμπέτικο. Βαριούνται. Περί άλλων τυρβάζουν... Μπορεί από πλήξη γιατί είναι τόσο ανδρανδρικό και ανδροκρατούμενο το ρεμπέτικο. Ούτε και γιά τις γυναίκες όμως του ρεμπέτικου τους καίγεται καρφί. Τη βρίσκουν με τη Σωτηρία Μπέλλου γιατί τη θεωρούν "σκληρή" (η Μπέλλου, ως γνωστόν, βρισκόταν πιό πολύ σε ανδρικό τοπίο, παρά σε γυναικείο) και με τη Νίνου, γιατί συνδύαζε τη τσαχπινιά, τη θηλυκότητα κι ήταν και ρεμπέτισσα.

Βέβαια, δεν έχουν αντιρρήσεις να πηγαίνουν να τ΄ακούν, να ρίχνουν τις ζεΙμπεκιές τους ή τα τσιφτετέλια τους πάνω σε τραπέζια, ε;

(Χρυ)Σούλα Καλφοπούλου - ένα λαλούν "εξάρτημα" διφωνιών...

βλ. http://elkibra-rebetiko.blogspot.com/2008/02/blog-post_07.html

Air δες...

http://elkibra-machine.blogspot.com/2008/01/blog-post_17.html

Μικρές μποτίλιες στο πέλαγο του αέρα, με προορισμό τη Ρίτα Αμπατζή (1)

Ριτάκι, σ΄αγάπησαν οι Ελλαδίτες, όχι μόνο γιατί είχες υπέροχη φωνή. Και η Ρόζα είχε υπέροχη φωνή, όμως ήταν ξένη. Κι εσύ ξένη ήσουνα αλλά τρυφερή, γλυκειά, πολύ έξυπνη, ευέλικτη. Είπες τραγούδια της ελληνικής υπαίθρου και σου άνοιξαν την καρδιά τους, σα νά΄σουν δική. Γιατί τα τραγούδια της κάθε περιοχής τά΄λεγες όπως τα λέγαν εκεί, βάζοντας προσεκτικά, αποπίσω, τα μικρασιάτικά σου φωνητικά καμώματα. Δε παρέλειψες ποτέ, ώσπου κουράστηκες, να χαιρετάς με την τρυφερή, αλλά σταθερή και σίγουρη, πότε μάγκικη και πότε αισθησιακή φωνούλα σου...

http://www.esnips.com/doc/5136dacf-962c-4b31-98ce-1a987845e3c4/MAI-MOU-ME-TA-LOYLOUDIA-SOU-SEMSI

Τασία Βρυώνη ή Σούλα Πασσαλάρη

Η Τασία Βρυώνη σε μικρή ηλικία

Μετρονόμος, τεύχος 30, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2008, από Ηλία Βολιότη Καπετανάκη.

Χάρη στην ευγενική βοήθεια της Air
( http://wwwesthir.blogspot.com/)
και του πάντοτε ενημερωμένου REBET CAFE
( http://rebetcafe.blogspot.com/search?q=%CE%9C%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82)
μπόρεσα να λύσω ένα ερωτηματικό, σχετικά με μιά απ΄τις γυναικείες φωνές που μ΄έχουν βαθιά αγγίξει.

Αναρωτιόμουνα πολύ καιρό γιατί είχα "κολλήσει" στο όνομα Τασία Βρυώνη, από ΄δυό μόνο τραγούδια της που (καθώς νόμιζα) είχα ακούσει ("Το κρίμα μου θα την εύρει" και "Εάν δεν ήσουν φθισικιά"). Το Τασία, παραμερισμένο γυναικείο όνομα, μ΄έστελνε πίσω σε μιά θεία μου. Το Βρυώνη, ασυνείδητα, στον Τουρκαλβανό Ομέρ Βριόνη (Omer Vrion) που ήταν καταχωρημένος στο κεφάλι μου, από παιδικής ηλικίας.

Τέλος, και το σημαντικότερο, η γλυκιά φωνή της και η απορία, γιατί μόνο δυό τραγούδια... Να όμως που καθόλου δεν ήταν έτσι και αυτή η γυναίκα, στα 84 της, άρθρωσε ένα σπινθηρίζοντα λόγο. Μιά σκέψη ακόμα. Αναφέρει πως αποτραβιόταν όταν ένιωθε ζήλειες ολόγυρά της. Χαρακτηριστικό των έξυπνων ανθρώπων.

Γειάααα σου, Τασία μου! (όπως χαιρέτησες τον εαυτό σου στα 11 σου, όταν τραγούδησες δίπλα στο Στέλιο Κερομύτη, ανεβασμένη σε μία κούτα γιά να φτάνεις το μικρόφωνο...)

Να λοιπόν, το άρθρο του ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΥ και η μέχρι τώρα γνωστή δισκογραφία της

(Γιά να διαβάστε, κάντε κλικ στις σελίδες)