Γιά σένα, θηλυκή αναγνώστρια! - Το you, female reader!

Καλωσόρισες!!!

Πληκτρολόγησες, γιά κάποιους λόγους τη λέξη Rebetisses, ή οδηγήθηκες εδώ από άλλη σελίδα. Το blog αυτό είναι στημένο από έναν αρσενικό και θέλω να σου πω γιατί τό΄φτιαξα.

Εσύ, όταν ακούς τη λέξη ρεμπέτισσες πάει το μυαλό σου στη Σωτ. Μπέλλου, τη Μαρίκα Νίνου, τη Ρόζα Εσκενάζι (ίσως), άντε και σε ονόματα σα της Γεωργακοπούλου, Νταίζης Σταυροπούλου κλπ. κλπ. Μέσα εδώ δε θα βρεις πολλά γι αυτές. Κάτι λίγα μόνο. Γι αυτές, ας μιλήσουν άλλες/οι.

Εγώ κάνω κάτι άλλο. Βγάζω στο φως τις παλιότερες που βούλιαξαν, που χάθηκαν, που σιώπησαν, που αποσύρθηκαν ή τις "απέσυραν", που ξεχάστηκαν, που τις αντιμετωπίζουν σα μαχαιροπήρουνα, σα φαντάσματα, σα κομπάρσες της ιστορίας που ονομάζεται "ρεμπέτικο" που, γιά τις/τους περισσότερες/ους, ξεκινάει με το Μάρκο Βαμβακάρη...

Ήμουν κι εγώ έτσι κάποτε. Τυφλός και κουφός. Άκουγα τον άντρα τραγουδιστή. Αν υπήρχε δεύτερη γυναικεία φωνή, δε μού΄λεγε τίποτα. Συνήθως, δε πρόσεχα πως τη λέγαν, ούτε και μ΄ενδιέφερε. Αρρώστεια...

Κοίταξε αυτή τη φωτογραφία...



Είναι απ΄το 1922. Κορίτσια, μαθήτριες (;) από τη Σμύρνη που ντύθηκαν στα λευκά και κρατώντας ελληνικές σημαίες κατέβηκαν να υποδεχτούν τον ελευθερωτή ελληνικό στρατό. Φυσούσε εκείνη τη μέρα, ανέμιζαν τα μαλλιά τους.
Αυτά τα κορίτσια πίστευαν στη ζωή, είχαν όνειρα, όπως έχετε κι εσείς. Μετά από λίγο καιρό θα πέφταν στα σκοτάδια του πανικού μιάς κόλασης. Κάποιες απ΄αυτές μπορεί να επέζησαν, μπορεί να τα κατάφεραν να έρθουν στην Ελλάδα. Κάποιες, ελάχιστες, ίσως ζουν ακόμα...
Γι αυτές τις γυναίκες που ήρθαν από τα εκεί μέρη και δοκίμασαν τη τύχη τους στο τραγούδι μιλάει, κύρια, αυτό το blog.
Αν αυτά σου λένε κάτι, και αφού δεις παρακάτω, δείξε μου ότι υπάρχουν γυναίκες που μπαίνετε σ΄αυτό το blog. Γίνε follower σ΄αυτό που βλέπεις στη δεξιά στήλη, πρώτο-πρώτο...

Νταίζη Σταυροπούλου - άλλη μιά υπέροχη

βλ. http://elkibra-rebetiko.blogspot.com/2009/08/blog-post.html

Η πλύση εγκεφάλου - στις λεπτομέρειες βρίσκεται η ουσία...

Πως οι γυναίκες πέφτουν στη λούμπα και γίνονται υποχείρια...


Πριν από αρκετά χρόνια, η Ελευθεροτυπία δημοσίευσε ένα αφιέρωμα στον Ζυλ Ντασέν με τίτλο, "Τί θα ήταν η Αθήνα χωρίς το λιμάνι της;". Υπογραφή, ΕΛΕΝΗ ΓΚΡΟΥΗ. Η δημοσιογράφος (;) βρίσκει τις φωτογραφίες που τη βολεύουν και τις δημοσιεύει. Βρίσκει κι αυτή



που δείχνει το Στελλάκη Περπινιάδη, τον Ανέστη Δελιά και έναν ακόμα δίπλα τους. Κάτω δεξιά, διακρίνεται ένα γυναικείο πόδι. Ο Δελιάς αποτελεί ένα μύθο γιά τους θιασώτες του ρεμπέτικου. Νιώθοντας η δημοσιογράφος (;), υποσυνείδητα, πως απευθύνεται στο ανδροκρατούμενο κοινό του ρεμπέτικου, κόβει τη γυναίκα και, τσαπ, την πετάει απέξω. Μπορεί να μη της άρεσε κι εμφανισιακά.

Να η φωτογραφία, πριν το ψαλίδισμα.

Προέρχεται από το αρχείο Ηλία Πετρόπουλου. Εκείνος, σημείωνε πως οι δυό άγνωστοι ήταν ένα φιλικό ζευγάρι. Έλα όμως που η νέα αυτή γυναίκα είναι, μάλλον, η κατοπινή μεγάλη φίρμα Νταίζη Σταυροπούλου που αγαπούσε πολύ τον Ανέστο Δελιά. Ο άντρας, δίπλα της, είναι ίσως ο Μήτσος Καρυδάκιας, αν και έχω αμφιβολίες.

Η ΕΛΕΝΗ ΓΚΡΟΥΗ ενέργησε και σκέφτηκε με ανδρική λογική.

Τα παραπάνω αποτελούν ασήμαντες λεπτομέρειες γι αυτούς/ές (...) που δεν έχουν ειδικό ενδιαφέρον. Έχουν όμως μεγάλη σημασία σ΄ένα άλλο επίπεδο.

Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετριούνται οι Ελληνίδες γυναίκες που ασχολήθηκαν με το ρεμπέτικο. Βαριούνται. Περί άλλων τυρβάζουν... Μπορεί από πλήξη γιατί είναι τόσο ανδρανδρικό και ανδροκρατούμενο το ρεμπέτικο. Ούτε και γιά τις γυναίκες όμως του ρεμπέτικου τους καίγεται καρφί. Τη βρίσκουν με τη Σωτηρία Μπέλλου γιατί τη θεωρούν "σκληρή" (η Μπέλλου, ως γνωστόν, βρισκόταν πιό πολύ σε ανδρικό τοπίο, παρά σε γυναικείο) και με τη Νίνου, γιατί συνδύαζε τη τσαχπινιά, τη θηλυκότητα κι ήταν και ρεμπέτισσα.

Βέβαια, δεν έχουν αντιρρήσεις να πηγαίνουν να τ΄ακούν, να ρίχνουν τις ζεΙμπεκιές τους ή τα τσιφτετέλια τους πάνω σε τραπέζια, ε;